იობი თავი 41

1 . "თუ ამოათრევ ლევიათანს ანკესით და საბლით თუ დაუბამ ენას?

2 . ცხვირში თუ გაუყრი რგოლს და კაუჭით თუ გაუხვრეტ ყბას?

3 . თუ დაგიწყებს ძლიერ ვედრებას და მოწიწებით თუ დაგელაპარაკება?

4 . თუ დაგიდებს აღთქმას, რომ სამუდამო მსახურად დაგიდგება?

5 . თუ გაგართობს ჩიტივით და დააბამ მას შენი ქალიშვილებისთვის?

6 . თუ ივაჭრებენ მისით მეთევზენი და დაანაწილებენ ვაჭართა შორის?

7 . თუ დაუფარავ კანს ისრებით და მეთევზის კაპარჭებით - თავს?

8 . დაადე მას ხელი და დაგამახსოვრდება მასთან შერკინება, აღარასოდეს გააკეთებ ამას!

9 . აჰა, ფუჭია შენი მოლოდინი; მისი ერთი გამოხედვაც კი ძირს დაგცემს.

10 . მის შეწუხებას ვერავინ ბედავს, ჩემს წინ ვინღა დადგება?!

11 . ვის რა მოუცია, რომ ავუნაზღაურო? ჩემია მთელი ცისქვეშეთი.

12 . არ დავდუმდები მის კიდურებზე, მის ძლევამოსილებაზე და მშვენიერ აღნაგობაზე.

13 . ვის გაუხდია მისთვის ჯავშანი? მის ორმაგ ყბებში ვინ შეაღწევს?

14 . მისი სახის კარს ვინ გააღებს? მის კბილთა ირგვლივ შიშის ზარია!

15 . მისი ფარფლები ფარების წყებაა, მჭიდრო ბეჭდით შეკრული.

16 . ერთი მეორეს ერწყმის და ჰაერი ვერ ატანს მათ შორის:

17 . ერთმანეთს მიეკვრნენ, ჩაეჭიდნენ და არ განიყოფიან.

18 . მის დაცემინებაზე ნათელი ელვარებს და მისი თვალები ცისკრის წამწამებივითაა.

19 . მისი ხახიდან ცეცხლის ჩირაღდნები გამოდიან და ნაპერწკლები იფრქვევა.

20 . კვამლი გამოსდის ნესტოებიდან, როგორც მდუღარე ქვაბიდან და ცეცხლმოკიდებული ლერწმიდან.

21 . მისი სუნთქვა ნაკვერჩხლებს აღვივებს და ხახიდან ალი გამოდის.

22 . მის ქედზე ძალაა დავანებული და მის წინაშე როკავს შიში.

23 . მტკიცედ შეერწყა ერთმანეთს მისი ხორცის ფენები, მკვრივად აფენია, არ შეირყევა.

24 . ქვასავით მაგარია მისი გული, მკვრივია ქვედა დოლაბივით.

25 . როგორც კი წამოიმართება - ძლიერნი კრთებიან და ეცლებიან თავზარდაცემულნი.

26 . მისწვდება მას მახვილი და ვერას აკლებს - ვერც შუბი, ვერც ლახვარი და ისარი.

27 . რკინას ჩალად მიიჩნევს და სპილენძს - დამპალ ხედ.

28 . ვერ უკუაქცევს მას ისარი, ჩალასავითაა მისთვის შურდულის ქვები.

29 . ბზედ მიაჩნია რკინა და შუბის ზუზუნზე ეცინება.

30 . მუცელზე წამახული კეცის ნატეხები აქვს, კევრივით არის გაწოლილი ჭანჭყობში.

31 . ქვაბივით ადუღებს უფსკრულს და ზღვას ნელსაცხებლის ჭურჭლად აქცევს.

32 . ბილიკს ასხივებს თავის უკან, კაცი იფიქრებს, უფსკრულნი გაჭაღარავდნენო.

33 . არავინაა მიწაზე მისი მსგავსი, უშიშრად არის შექმნილი.

34 . უმზერს ყველაფერს, რაც მაღ­ლაა, მეფობს სიამაყის ყველა ნაშიერზე”.