1 . გაიხსენე, უფალო, რაც დაგვემართა; შეხედე და დაინახე ჩვენი შერცხვენა.
2 . ჩვენი სამკვიდრო უცხოთ გადაეცა, ჩვენი სახლები - უცხოტომელებს.
3 . დავობლდით, მამა აღარ გვყავს, დაქვრივდნენ ჩვენი დედები.
4 . ჩვენსავე წყალში ვერცხლს გვახდევინებენ, ჩვენი ტყის შეშას ვყიდულობთ.
5 . ფეხდაფეხ მოგვდევენ; დავიქანცეთ, არ გვაქვს მოსვენება.
6 . ეგვიპტეს გავუშვირეთ ხელი და აშურს, რომ გავძღეთ პურით.
7 . ჩვენმა მამებმა შესცოდეს და აღარ არიან, ჩვენ კი მათ უმართლობის გამო ვისჯებით.
8 . მონები ბატონობენ ჩვენზე და არავინაა, რომ მათი ხელიდან დაგვიხსნას.
9 . ჩვენი სიცოცხლის ფასად ვშოულობთ პურს, უდაბნოში მახვილის შიშით.
10 . ღუმელივითაა გავარვარებული ჩვენი კანი, შიმშილის მწველი ხვატის გამო.
11 . გააუპატიურეს ქალები სიონში, ქალწულნი - იუდას ქალაქებში.
12 . მთავრებს ხელებით ჰკიდებენ, უხუცესებს პატივს არ სცემენ.
13 . ჭაბუკები საფქვავს ეზიდებიან, ბიჭები ბარბაცებენ შეშის ტვირთის ქვეშ.
14 . უხუცესები კარიბჭესთან აღარ სხდებიან, ჭაბუკნი აღარ მღერიან.
15 . შეწყდა ჩვენი გულის სიხარული, გლოვად იქცა ჩვენი ცეკვა.
16 . გვირგვინები დაგვცვივდა თავებიდან; ვაი ჩვენ, რადგან შევცოდეთ.
17 . ამიტომ დაგვიუძლურდა გული, ამიტომ დაგვიბნელდა თვალები,
18 . რადგან გაუკაცრიელდა სიონის მთა და მელიები მიდი-მოდიან იქ.
19 . შენ კი, საუკუნოდ ხარ, უფალო, შენი ტახტი თაობიდან თაობამდეა.
20 . სამუდამოდ რატომ დაგვივიწყე? ასე დიდხანს რად მიგვატოვე?
21 . შენკენ მოგვაბრუნე, უფალო, და მოვბრუნდებით! განგვიახლე დღეები, როგორც უწინ,
22 . თუ საბოლოოდ მოგვიძულე და უზომოდ მრისხანებ ჩვენზე?